این متن خیلی زیبا رو هانیه ابجی گلم لطف کردن واسم نوشتن..مرسی

بریم سراغ شعر...اول یه فریدون مشیری بخونین....بعد بریم سراغ شعر ایران به درخواست "نفس خانوم"...

دلاویز ترین...

من به دنبال دلاویز تزین شعر جهان میگشتم!

دو کبوتر در اوج. بال در بال گذر میکردند

دو صنوبر در باغ.

سر فراگوش هم آورده به نجوا غزلی میخواندند

مرغ دریایی. با جفت خود. از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور

چمن خاطر من نیز زجان مایه عشق 

در سرا پرده دل. غنچه ای میپرورد

-هدیه ای می آورد-

برگهایش کم کم باز شدند!

برگها باز شدند:

یافتم! یافتم! آن نکته که میخواستمش!

با شکوفایی خورشیدو

گل افشانی لبخند تو آراستمش

تارو پودش را از خوبی و مهر

خوش تر از تافته ئ یاس و سحر بافته ام

((دوستت دارم را))

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام

البته با تشکر از نسیم خانوم که این شعرو نوشتن...

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست
این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست
آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی
طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست
آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت
هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست
در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان
لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست
در دامن بحر خزر و ساحل گیلان
موجی است که در ساحل دریای عدن نیست
در پیکر گلهای دلاویز شمیران
عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست
آواره ام و خسته و سرگشته و حیران
هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست
آوارگی وخانه به دوشی چه بلاییست
دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست
من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ
در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست.
هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران
بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست.
پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران
لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست.
هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ
چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست
این کوه بلند است ولی نیست دماوند
این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست
این شهرعظیم است ولی شهرغریب است
این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست


شعر از : دکتر خسرو فرشیدورد

دست:

از دل و دیده گرامی تر هم آیا هست؟

دست،

آری،ز دل و دیده گرامی تر: دست!

زین همه گوهر پیدا و نهان در تن و جان،

بی گمان دست گرانقدرتر است.

هرچه اسباب جهان باشد،در روی زمین،

دست دارد همه را زیر نگین!

سلطنت را که شنیدست چنین؟!

شرف دست همین بس که نوشتن با اوست!

خوش ترین مایۀ دلبستگی من با اوست.

در فروبسته ترین دشواری،در گرانبارترین نومیدی،

بارها بر سر خود بانگ زدم:هیچت ار نیست مخور خون جگر،

دست که هست!

بیستون را یاد آور،دستهایت را بسپار به کار،

کوه را چون پر کاه از سر راهت بردار!

وه چه نیروی شگفت انگیزیست،

دست هایی که به هم پیوسته ست!

به یقین هرکه به هرجای درآید از پای

دستهایش بسته ست!

دست در دست کسی،

یعنی:پیوند دو جان!

دست در دست کسی

یعنی:پیمان دو عشق،

دست در دست کسی داری اگر،

دانی،دست،

چه سخن ها که بیان میکند از دوست به دوست،

لحظه ای چند که از دست طبیب،

گرمی مهر به پیشانی بیمار رسد،

نوشداروی شفا بخش تر از داروی اوست،

چون به رقص آیی و سرمست برافشانی دست،

پرچم شادی و شوق است که افراشته ای!

لشکر غم خورد از پرچم دست تو شکست!

دست گنجینه مهر و هنر است:

خواه بر پردۀ ساز،

خواه در گردن دوست،

خواه بر چهرۀ نقش،

خواه بر دندۀ چرخ،

خواه بر دستۀ داس،

خواه در یاری نابینایی

خواه در ساختن فردایی!

آنچه آتش به دلم میزند اینک،هردم سرنوشت بشر است،

داده با تلخی غم های دگر دست به هم!

بار این درد و دریغ است که ما،

تیرهامان به هدف نیک رسیدست،ولی

دست هامان، نرسیدست به هم!!!

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی میشنوی،

روی تو را،کاشکی میدیم....

شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دست

که مهم نیست زیاد...

وتکان دادن سر را،که عجب......عاقبت مرد؟؟؟

افسوس....

کاشکی میدیدم...

من به خود میگویم:

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد....!!

واژه های سرد...

آه ای واژه های ترنم!

آه ای همسریان خونسرد!

کوچه پس کوچه های شما را

گشته ام مثل خاشاک ولگرد

دشت بغضی نیاشفته هرگز

چشمۀ چشم افسرده ام را

وانکرده ست انگشت یک اشک

عقده های گره خورده ام را

دیده ام زخم افتادگی را

تاب برخاستن در تنم نیست

زیر پلکم نگاهی مچاله ست

طاقت چشم واکردنم نیست

آه ای دل،دل دردمندم!

روزگاری توهم ساده بودی

مثل یک سایه،بی رنگ بی رنگ

پیش پای من افتاده بودی

یک شب از پشت پرچین چشمم

اشک آهسته آهسته آمد

برکۀچشم های من آن شب

دل به دریای آشفتگی زد

باز دیوارهای دلم را

انفجاری به سختی تکان داد

کودک بی گناه دل من

زیر آوار یک عشق جان داد

مثل تردید خشکم زد اما

در دلم جوششی از یقین بود

عشق کوچید و من نیز چون او

داستان من و عشق این بود

سایۀ بغض و تردید و وحشت

روی تصویر احساسم افتاد

عقدۀ کهنۀ ناامیدی

شانه های دلم را تکان داد

عشق،این کوچه گرد ترنم

در شب ساکت خانه ها رفت

کوچه هارا گل آذین نسازید

فصل پرواز پروانه ها رفت...

نگاه

آه از آن نگاه!

واژه می شوم            

          _ مرا مرور می کند _

سنگ می شوم           

         _ مرا بلور می کند _

شیشه می شوم           

       _ ز من عبور می کند _

تا که پشت می کنم به آفتاب       

   مثل سایه رو به روی من ظهور می کند

آه از ان نگاه    

     عاقبت تمام هستی مرا        

                ذره ذره نور می کند...

تـــــــــــــــــــــــــفـــــلـد عـــــیــــــــــــــــد شــــمــــــــــــا پــــــیشـــــــاپـــــیــــــــــش مــــــبــــــــــــــــــــارکـــــــــ

راستی پایین هم یه شعر خیلی قشنگ از خانوم فروغ فرخزاد هست به درخواست فاطمه خانوم..به نام" آفتاب میشود"...درگذشت خانوم سیمین دانشور همسر اقای جلال آل احمد رو هم تسلیت میگم..خدا رحمتشون کنه...خب...حالا شعر...

شبی ایرج به دامانم نشسته
دو چشم ازفرط خوابش نیم بسته
مراگفت آن نکو گفتار فرزند
پدرجان دارم ازتو پرسشی چند
بگو امشب برایم این وطن چیست؟
که اندر خانه غیر ازآن سخن نیست!
گهی مادر بودصحبت ازآنش
گهی خواهربیارد بر زبانش
اثرکرد آنچنان این حرف درگوش
که تلخی های دوران شد فراموش
بمانندگل از شادی شکفتم
لبش بوسیدم وبامهرگفتم:
توچون طفلی وذهنت بی خبرهست
وطن بهرتو چیزی مختصر است
وطن من هستموفرزانه مادر
وطن مهر برادر هست وخواهر
وطن این شهرو این باغ است وخانه
که گه گیری تو اندران بهانه
وطن حق دویدن هست وجستن
به شاخ بید بند تاب بستن
نشستن خفتن افسانه شنیدن
مه ومهر جهان افروز دیدن
به دامان پدر این سان غنودن
زمعنای وطن پرسش نمودن
ولی فردا که فکرت باز تر شد
ازاوضاع زمانه باخبر شد
به مکتب رفتی واستاد دیدی
بیانات معلم را شنیدی
تورا آموزگاران خردمند
بیاموزند صدها حکمت وپند
بگویندت مرارتهای اجداد
چگونه کرد این کاشانه آباد
اگربینی کنار جویباری
گلی زیبا فراخ شاخساری
نشانی از دل خونین آنهاست
که چون خون سیاوش پابرجاست
چنین شد خون بهای آن دلیران
به یک جا جمع ونامش گشت:ایران

خب حالا تشریف ببرید شعر پایین لطفا...

آفتاب میشد....

نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب میشود

چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب میشود

نگاه کن تمام هستی ام خراب میشود

شراره ای مرا به کام میکشد مرا به اوج میبرد مرا به دام میکشد

نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب میشود.....

تو آمدی ز دورها و دورها،ز سر زمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاج ها ز ابرها بلورها...

مرا ببر امید دلنواز من،ببر به شهر شعرها و شورها...

به راه پر ستاره میکشانیم فراتر از ستاره مینشانیم...

نگاه کن،من از ستاره سوختم،لبالب از ستارگان تب شدم...

چو ماهیان سرخرنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان...

کنون به گوش من دوباره میرسد صدای تو،صدای بال برفی فرشتگان...

نگاه کن که من کجا رسیده ام...به کهکشان به بیکران به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دیر پا

مرا دگر رها مکن..مرا از این ستاره ها جدا مکن..

نگاه کن که موم شب به راه ما چگونه قطره قطره آب میشود..

صراحی سیاه دیدگان من به لای لای گرم تو لبالب از شراب خواب میشود...

به روی گاهواره های شعر من،نگاه کن،تو میدمی و آفتاب میشود....

سلاااااممم...خوبین دوستان؟ خب توی این قسمت یه شعر خیلی قشنگ درخواستی میذارم از پروین اعتصامی به پیشنهاد "هدیه خانوم"....اسمش تهی دسته...بخونین ببینین چقد قشنگه...

تهی دست....

دختري خرد به مهماني رفت

در صف دختركي چند خزيد

آن يك افگنده بر ابروي گره

سلام...اینم به درخواست فاطمه خانوم ...یک شعر زیبا از "احمدشاملو" از کتاب "کاشفان فروتن شوکران" ...امیدوارم دوست داشته باشین...

عشق عمومي                                                                                    

اشك رازي ست
لبخند رازي ست

عشق رازي ست

اشك  آن شب لبخند عشقم بود.
#
قصه نيستم كه بگویی
نغمه نيستم كه بخواني
صدا نيستم كه بشنوي
يا چيزي چنان كه ببيني
يا چيزي چنان كه بداني…

من درد مشتركم
مرا فرياد كن.
#
درخت با جنگل سخن مي گويد 
علف با صحرا
ستاره با كهكشان
و من با تو سخن مي گويم

نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده،
من ريشه هاي تورا دريافته‌ام  
با لبانت براي همه لب‌ها سخن گفته‌ام
ودستهايت با دستان من آشناست.

در خلوت روشن با تو گريسته‌ام
براي خاطر زندگان،
ودر گورستان تاريك با تو خوانده‌ام
زيباترين سرودها را
زيرا كه مردگان اين سال
عاشق‌ترين زندگان بوده‌اند.
#
دستت را به من بده
دست‌هاي تو با من آشناست
ای دير يافته!با تو سخن مي‌گويم
بسان ابر كه با توفان
بسان علف كه با صحرا
بسان باران كه با دريا
بسان پرنده كه با بهار
بسان درخت كه با جنگل سخن مي‌گويد

زيرا كه من
ريشه‌هاي تورا در يافته‌ام
زيرا كه صداي من
با صداي تو آشناست.

واینم به درخواست زهرا.ح خانوم هست...شعر این سماور جوش است عرفان نظر اهاری...بفرمایید

چای با طعم خدا.....

این سماور جوش است

سلام...

این دفعه میخوام یه شعر قشنگ تر و بلندتر از فروغ رو بذارم...امیدوارم خوشتون بیاد...

راستی اگه شعر یا داستانی رو از شاعر یا نویسنده مورد علاقه تون میخواین لطفا به من اطلاع بدین....مرسی

نغمه درد...

در منی و این همه ز من جدا

با منی و دیده ات به سوی غیر

بهر من نمانده راه گفت و گو

تو نشسته گرم گفت و گوی غیر

غرق غم دلم به سینه می تپد

 با تو بی قرار و بی تو بی قرار

وای از آن دمی که بی خبر زمن

برکشی تو رخت خویش از این دیار

سایۀ تو ام بهر کجا روی

سر نهاده ام به زیر پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا که برگزینمش به جای تو

شادی و غم منی به حیرتم

خواهم از تو در تو آورم پناه

موج وحشی ام که بی خبر ز خویش

گشته ام اسیر جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم دریغ و درد

رشتۀ وفا مگر گسستنی ست؟

بگسلم ز خویش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شکستنی ست؟

دیدمت شبی به خواب و سرخوشم

وه ... مگر به خواب ها ببینمت

غنچه نیستی که مست اشتیاق

خیزم و ز شاخه ها بچینمت

شعله می کشد به ظلمت شبم

آتش کبود دیدگان تو

ره مبند بلکه ره برم به شوق

در سراچۀ غم نهان تو....

شیرررررررررررررررررررررررررررررررره ایران

راستی اصغر فرهادی کارگردان موفق فیلم بسیار زیبای "جدایی نادر از سیمین" یه بار دیگه افتخار آفرینی کرد و جایزه اسکار رو گرفت وبا سخنرانی قشنگش همه ایرانی ها رو سربلند کرد.....